Το παλιό ψυγείο, οι πολύχρωμες καρέκλες και τα τραπεζάκια του παλιού καφενείου φρεσκάρονται σε μια νεο-ρουστίκ αισθητική, το πεζοδρόμιο όλους τους καλούς χωρά και η Ιλόνα στην κουζίνα κάνει το θαύμα της να μοσχοβολά ιώδιο. Θα κόψεις εισιτήριο αν είσαι της πιο δημιουργικής, νέας γενιάς ψαροφαγίας, που όμως δεν ξεφεύγει από τη ρότα της πιο άπαιχτης, νοσταλγικής νοστιμιάς. Αυτό συμβαίνει, όταν περιστοιχίζεσαι από ανταγωνιστές αλλά και από μια σταθερή πελατεία. Από αυτές που θα σε υποδεχτούν με καψαλισμένο, ζεστό ψωμάκι και αν είναι η τυχερή σου μέρα, ολόφρεσκα αβγουλάκια αχινού, όπως εγώ τα λατρεύω, αφτιασίδωτα, μόνο με το θαλασσινό ζουμάκι τους. Έχει και ψαράκι φρέσκο να επιλέξεις και να σου το μαγειρέψουν όπως τραβά η ψυχή σου. Φτιάχνει κι αυτός εξαιρετική την πειραιώτικη, χυλωμένη κακαβιά, αφρό τηγανητό καλαμαράκι, νοστιμότατο, σαν σπιτικό, κριθαράκι με γαρίδες και κουτσομούρα και καβουροσαλάτα που φαίνεται να μην λείπει από κανένα τραπέζι.

Διαβάστε τα Νέα του Δήμου Πυλαίας – Χορτιάτη, Πάσχα 2026

Τέτοια είναι η επιτυχία της Άννας, που κατάφερε -ξεκινώντας χωρίς καμία προηγούμενη σχέση με την εστίαση- να δημιουργήσει ένα μαγαζί ορόσημο για την τοπιική ψαροφαγία. Στη συνέχεια όμως αυτό άρχισε να μεγαλώνει πάρα πολύ και προσέθεσε πιάτα κανονικά. Το όνομά του δεν ήταν πάντα Ψαροκαστέλλα αλλά πάντα βρισκόταν χωμένο σε μια ανηφορίτσα της Καστέλλας, ανάμεσα σε άλλα σπίτια και ακριβώς κάτω από το σπίτι που έμενε και μένει όλη η οικογένεια των ιδιοκτητών.

Φαγητό αργά: Οκτώ εστιατόρια για ξενύχτηδες

Σερβίρουμε τσίπουρα με ποικιλίες από σουτζούκι, βραστό αυγό, παστή σαρδέλα και καυτερές πιπερίτσες, τα τηγάνια βγάζουν ψαράκια ψιλά, γαριδούλες, καλαμαράκια, μπακαλιαράκια, κεφτέδες, πατάτες τηγανητές, και από μαγειρευτά φάβα παντρεμένη, ρεβίθια, γίδα και κόκορα κρασάτο. Τυχερός ο ιδιοκτήτης του, ο Μάκης από τη Μεσαριά της Ικαρίας, που βρήκε τόσο γρήγορα έναν χώρο το ίδιο επιβλητικό και ευρύχωρο, έτσι ώστε να μεταφέρει όλο το περιεχόμενο και την ατμόσφαιρα του παλιού του καφενείο εδώ. Το πιο παλιακό όμως του χώρου, ήταν οι άνθρωποι που σύχναζαν εκεί, old fashion τύποι, παλιοί καπετάνιοι, μηχανικοί, πληρώματα, αλλά και νησιώτες, Ικαριώτες και Πειραιωτάκια. Πραγματικά η ατμόσφαιρα του καφενείου μέχρι την τελευταία μέρα πριν κλείσει, θύμιζε ωσάν ο χρόνος να έχει σταματήσει τη δεκαετία του ΄70, με τους κιτρινισμένους τοίχους, μια παλιά ξύλινη μπουαζερί, ζωγραφική στους τοίχους, φωτογραφίες, καθρέφτες, παλιούς χάρτες, διαφημίσεις από μπίρες, μινιατούρες από ξύλινα καΐκια. Πρόκειται για το δημοφιλές «Ικαριώτικο Καφενείο» -στην παλιά του διεύθυνση λεγόταν «Καφενείον Φούρνοι Ικαρία»-, που εκπροσωπεί μια κατηγορία καφενείων, τα οποία έχουν ταυτιστεί με στέκια θαμώνων προερχομένων από διάφορες περιοχές της χώρας. Γράφει ιστορία εδώ και χρόνια και έχει κρυφό άσσο στο μανίκι τα τηγανητά αχτύπητα κολοκυθάκια του

Ο Κορυδαλλός τρώει σουβλάκια με μυστική σάλτσα από το 1970

• «Η μαμά μου είναι “ερωτική μετανάστρια”», λέει η Μαριάννα που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στη Νίκαια.
• Όπως φαίνεται και από τις ασπρόμαυρες εικόνες που κρέμονται στους τοίχους του Ιωνικού, όμως, μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν η γειτονιά είχε και ξακουστά γλέντια.
• Μπαίνεις στο μαγαζί και μένεις αποσβωλομένος να χαζεύεις τον διάκοσμο με το στόμα ανοιχτό.
• Στην Τήνο, μια αυθεντική γαστρονομική εμπειρία αναδεικνύει την τοπική παράδοση με ποιοτικές πρώτες ύλες, καθαρές γεύσεις και θέα στο Αιγαίο.

Η νέα «σοδειά» σε μυστήριο, θρίλερ και νουάρ από την Ελλάδα και το εξωτερικό Στη σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό παρουσιάστηκε νέα νομοθετική ρύθμιση η οποία θα παρέχει στους παλιούς φοιτητές που έχουν αποδεδειγμένα προσπαθήσει να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους μία τελευταία ευκαιρία – Οι δύο προϋποθέσεις Είτε προτιμάμε ένα χαλαρό τσιμπολόγημα με μεζέδες –ταραμοσαλάτα, ελιές, λαγάνα– και ούζο, είτε ένα πλούσιο γεύμα με όστρακα, αχνιστά θαλασσινά, μαγειρευτά της κατσαρόλας και ταιριαστά κρασιά, η πόλη έχει τα μαγαζιά που ξέρουν να μας φροντίζουν σωστά.

Στο More Feelings στο Κουκάκι πάμε για φαγητό και μένουμε σίγουρα για γλυκό

Το τηγάνι βγάζει τσιτσιριστά τα ψιλά ψαράκια, τα τηγανητά μύδια με το κουρκούτι συνοδεύει σάλτσα σκορδάτη και το τηγανητό χταπόδι είναι λιμπιστικός μεζές. Γαύρος μαρινάτος, σαρδελίτσα ψητή, σαλάχι αχνιστό με πικάντικες πινελιές, γαρίδες σαγανάκι με πλούσια σάλτσα και άπαιχτη τηγανητή κουτσομούρα. Ο Πεζούλας στις Τζιτζιφιές είναι γνωστό στέκι, του οποίου η ιστορία κρατά από τις αρχές της δεκαετίας του '50. Νόστιμες ψητές σαρδέλες, ταραμοσαλάτα χειροποίητη, τηγανητά καλαμαράκια και σκαθάρια ψητά.

Η περιοχή τότε ήταν του τρόμου, μαχαιρώματα, τσακωμοί, υπόκοσμος. Στα δύσκολα χρόνια του '44, αγόρασαν σχεδόν για το τίποτα την μπακαλοταβέρνα του Σαντορινιού, πλάι στην πύλη της Σχολής. Αν τύχεις και στο ηλιοβασίλεμα, όταν ο ρόδινος ουρανός κάνει παρέα στον ήχο της σάλπιγγας στην υποστολή της σημαίας από τη Σχολή Δοκίμων, το ταξίδι στον χρόνο του κινηματογραφικού Πειραιά είναι εξασφαλισμένο. Το 1950, τα Δημοτικά Λουτρά έδωσαν μια πρώτη ανακούφιση στους ανθρώπους που κατοικούσαν στις παράγκες, τα παραπήγματα και τις καλύβες, σιγά-σιγά ήρθε ο πολιτισμός, οι ναυτιλιακές και λοιπές εταιρίες, οι τράπεζες, οι εκκλησιές, τα σχολειά. Ήρθαν και εργάτες από τα Καρβουρνιάρικα, τα ναυπηγεία και τους ταρσανάδες της ακτής Ξαβερίου.

Την κουλτούρα των ανθρώπων που δεν κάθονται μόνο για φαΐ, αλλά πιο πολύ για να χαρούν την παρέα». Παρατηρώ ότι, παρόλο που οι γεύσεις της μικρασιατικής και της ταϊλανδέζικης κουζίνας δεν μοιάζουν, τα τραπέζια τους έχουν ομοιότητες. Η γειτονιά αγάπησε σιγά σιγά το Toukta και τα μυρωδάτα, καυτερά του πιάτα. Ταϊλανδέζικη κουζίνα, με τα σκόρδα, τα αρωματικά και τις εντάσεις της – κανονικά, χωρίς ιδιαίτερες προσαρμογές για τα ελληνικά γούστα. «Η μαμά μου είναι “ερωτική μετανάστρια”», λέει η Μαριάννα που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στη Νίκαια.

Τελευταία στάση σε ένα από τα παλαιότερα ψαροταβερνάκια της περιοχής, αυτό που " φωνάζει" παντού Κάλυμνο. Μπαίνουμε μέσα και ανοίγει το μάτι μας, από πάνω μας κρέμμονται κίτρινα και μπλε καραβάκια. Το σαλπάρισμα ξεκινάει με πιάτα που φλερτάρουν αρμονικά με την παράδοση αλλά και τις μοντέρνες εκδοχές. Η σουπιά είναι μελωμένη και η σάλτσα πυκνή, μυρωδάτη και τόσο νόστιμη που σε προκαλεί να βάλεις ψωμάκι. Και μεταξύ μας μην φύγετε χωρίς μια γενναιόδωρη μπουκιά από την σουπιά κοκκινιστή κρασάτη.

Βραδύπους στη Χίο: τοπική κουζίνα μέσα σε μια καστροσυνοικία

Το απογευματινό «σηκώνει» γαλακτομπούρεκο, παγωτό από φρέσκο γάλα με γλυκό φιρίκι και η νύχτα του κοκτέιλ ανακατεύει ελληνικά αποστάγματα, βότανα, φρούτα και λικέρ σε μια ολόφρεσκη άποψη του Σπύρου Κερκύρα για την ελληνική τέχνη του mixology. Γυρίζει σελίδα για να ξαναγράψει καινούργια ιστορία και επιστρέφει με πάθος στο γιουβετσάκι, ανακαλύπτει το άρωμα του παγωτού περγαμόντο, μεθά με εξαιρετικά αποστάγματα και κοιτά στα μάτια δυο αβγά μάτια. Η πόλη της κρίσης επιστρέφει στις παλιές της αξίες, αναζητά τη δική της ταυτότητα, που μαζί με ένα κεφτεδάκι της γιαγιάς θα της προσφέρει την παρηγοριά μιας ελληνικότητας που αξίζει μια θέση στο μέλλον. Η ψαροταβέρνα "Γιάννης" έχει τη δική της ιστορία αφού λειτουργεί στον ίδιο χώρο εδώ και τριάντα χρόνια.

Κλασσικό μέρος για ένα ήσυχο βράδυ ή μεσημέρι με καραφάκια και καλό μεζέ, ο «Καπετάν» σερβίρει εκλεκτά πιατάκια όπως λουκάνικο, τυροκαφτερή, κεφτεδάκια, ρεβιθοκεφτέδες, στραπατσάδα και φρέσκιες σαλάτες. Εδώ θα ξεστρατίσετε από την πεπατημένη του ούζου, χάριν της –ελαφριάς όσο πρέπει- κρητικής ρακής και θα την συνοδεύσετε με αξιομνημόνευτες αυθεντικές γεύσεις, όπως σφακιανές πίτες, καλτσούνια με μυζήθρα και μέλι, απάκι και ψαρομεζέδες. Μεζέδες εκπληκτικοί, πιάτα απλά σπιτικά, χωρίς υπερβολές, και γευστικές αναζητήσεις! Αν σας φέρει ο δρόμος στα μέρη με τη νοτιά τη λιμανίσια, μην πισωπατήσετε, μπείτε μέσα κι απολαύστε γεύσεις και ταξίδι στο παρελθόν… Ντυμένη πολύ κομψά στα λευκά και στα μπλε αυτή η ταβέρνα επενδύει στην απαράμιλλη θέα και σε όλα τα καλούδια της θάλασσας. Συνεχίζουμε το σεργιάνι μας με φόντο τον Σαρωνικό και κατεβάζουμε άγκυρα στο οικογενειακό εστιατόριο, που σερβίρει πάνω από εξήντα χρόνια πειραιώτες και όχι μόνο νόστιμα πιάτα.

Είναι γενναιόδωρη μαγείρισσα και της αρέσει τα πιάτα της να είναι πλούσια. Η Μαρία έμαθε να μαγειρεύει πειραικη ψαροταβερνες από τη μητέρα της, που ήταν Πολίτισσα. «Το πετρογκάζ και η ψηστιέρα που βλέπεις είναι πατέντες του πατέρα μου», λέει η Μαρία. Υπάρχει ακόμη το κουδούνι, εκεί όπου ήταν παλιά η είσοδος του σπιτιού.

Η κρεμμυδάτη ταραμοσαλάτα, το μαστιχωτό χταπόδι και τα μύδια σαγανάκι με ξινούτσικη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας είναι μερικά ακόμα από τα νόστιμα που σερβίρει το μαγαζί–σταθερή αξία της περιοχής. Στη Λίνδο, η σύγχρονη ελληνική κουζίνα συναντά τη χαλαρή πολυτέλεια του fine – dining, με δημιουργικά πιάτα, τοποκές γεύσεις και θέα το Αιγαίο. Έχουν συναισθηματική αξία, είναι κάτι σαν γούρι μου», λέει ενώ κόβει τις πατάτες στο χέρι. Όπως φαίνεται και από τις ασπρόμαυρες εικόνες που κρέμονται στους τοίχους του Ιωνικού, όμως, μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν η γειτονιά είχε και ξακουστά γλέντια.